LICHTAART - Het voetbalseizoen is al enkele weken terug aan de gang. In eigen land pakte Union de titel na ijzersterke play-offs waarin Lichtaartenaar Kamiel Van de Perre (21) een hoofdrol opeiste. De middenvelder kreeg zijn kans en greep deze met beide handen.

Voor de start van vorig seizoen maakte Kamiel Van de Perre de overstap van Jong Genk naar Union, en intussen voelt hij zich er al helemaal thuis. “We kenden vorig jaar een moeilijke start, maar gingen steeds beter spelen naarmate het seizoen vorderde. In de play-offs zetten we dan iets moois neer, met geen enkele nederlaag en negen keer winst van de tien. De groep is er altijd heel rustig bij gebleven, van titelstress was absoluut geen sprake. Persoonlijk had ik het in het begin van het seizoen wat moeilijker om me door te zetten en kreeg ik minder minuten. Toen de nieuwe coach kwam, die ik nog kende van bij Genk, brak ik mijn pols en was meteen anderhalve maand buiten strijd. Dat was dus wel een domper en ook best frustrerend. Maar na mijn terugkeer kreeg ik steeds vaker wat meer speelminuten en ook in de Europese wedstrijden kreeg ik mijn kans, zoals tegen Glasgow Rangers voor 50.000 Schotse voetbalgekke supporters. Ook in de competitie kwam ik vaker aan spelen toe en in de play-offs stond ik zeven keer op tien in de basis. Mijn overstap van Jong Genk was misschien voor velen een verrassing, maar voor mezelf leek het een unieke kans. Union is in België opgeklommen tot de top en weet zijn spelers duidelijk te vinden. Elk jaar breken hier wel spelers door, al is het veel meer dan een doorgroeiclub.”

Van de Perre, intussen 21, groeide op met de voetbalschoenen aan de voeten. “Ik begon te voetballen op mijn vierde, in eigen dorp bij KFC De Kempen. Hier speelde ik twee jaar, tot ik naar Lierse kon. Dat was wel even moeilijk doordat ik mijn vriendjes van school dan miste tijdens het voetballen en het was best ook intens. Want als je op je zesde al drie keer per week moet trainen, dat kan toch tellen. Gelukkig kan je je er op die jonge leeftijd nog relatief goed overheen zetten. Wanneer ik dan bij de U11 van Genk terechtkwam was dit weer een aanpassing, maar ook die verliep relatief vlot. Daar bleef ik tot Union me contacteerde. Vorig seizoen heb ik mijn intrek genomen in een appartement in Lier, vlak bij de trainingsvelden. Ik heb mijn draai gevonden bij de club.”

Met de titel op zak mag Union Saint-Gilles uiteraard aantreden in de Champions League en het belooft dus een druk seizoen te worden. Kamiel Van de Perre kijkt alvast uit naar de wedstrijden. “Toen ik bij de club arriveerde, tekende ik er een overeenkomst voor vier jaar en voorlopig wijst alles erop dat die zal gerespecteerd worden. In het voetbal weet je natuurlijk nooit of er nog interessante aanbiedingen mijn richting uit komen, maar daar ben ik zeker niet mee bezig. Ik focus me helemaal op Union en hoop ook dit seizoen weer stappen voorwaarts te zetten. Nu we de Champions League hebben bereikt, was dit het sein voor spelers om te blijven en de kern is nu wat breder. Er zullen nog meer wedstrijden volgen, dus hoop ik ook op de nodige speelminuten. Union heeft zich in eigen land op relatief korte periode ontpopt tot een blijver aan de top en je merkt dat de club leeft. Dankzij de cohesie binnen de club kan Union het nog heel ver schoppen, zowel in eigen land als in Europa. En ik voel me daar best goed bij.”

Wat de verdere toekomst brengt, is ook voor de speler zelf nog koffiedik kijken. “Om het als voetballer te maken ben je afhankelijk van zoveel factoren en het moet ook allemaal meezitten. Ik wil gewoon stap voor stap groeien en dan zien we wel waar het eindigt. Momenteel staan mijn zinnen op Union, waar ik wil bevestigen, want ik heb nog heel wat te leren. In eigen land zit ik nu bij de beste club, dus daar zit ik goed. Uiteraard droom ik wel om ooit in het buitenland te spelen in de grotere competities, bijvoorbeeld in de Duitse Bundesliga of de Engelse Premier League. Deze competities moeten mijn manier van spelen wel liggen. Maar hier denk ik nog niet te veel aan, ik blijf voorlopig met beide voeten op de grond en met mijn gedachten bij Union.”